Çocukluğum

Cudi,Gabar Gölgesinde

Bir İlçede Doğdum.

Silahların Gölgesinde Hep Bir Şeyleri

Özleyerek Geçti Çocukluğum.

Derin Uykulardan Çoğu Zaman

Silah Sesleriyle İrkinerek Uyandım.

Ölüm Feryatları Ve Ana Ağıtlarıyla

Bölündü Hep Kısacık Kısır Tebesümlerim.

Kan Kokusuna Her Ne Kadar Alışıldık Olunsada

Ölümler Çok Zamansızdı.

Her Şırnaklı Çocuk Gibi Benimde

Anlıma Yazılmıştı Kaderim,

Oysa Batılı Çocuklar Gibi Bizimde

Salıncaklarda Sallanıp,Top Koşturmaya

Hakkımız Vardı.

Neyseki,Tek Oyuncağımız Gece Yarıları

Sıkılan Boş Mermi Kovanlarıydı.

Sıkılan Mermiler Niye Ölümler,Dökülen Kanlar

Niye Hiç Emedi Çocuksu Aklımız.

Sadece Ağlayan Anamızı Görünce

Sebep Sormadan Bizde Ağlardık.

Gözyaşlarıyla Dolan Gözümüzdeki

Çocuksu Umut Işıklarıda Bu Nedenle Sönmüştü.

Hiç Görmemiştik Batıyı,Hiç Duymamıştık,

Biz Yaşamayı Öyle Görmüş Öyle Sanmıştık.

Meyerki Mutluluk Denen Birşey Varmış,

Oyuncaklar,Salıncaklar ve

Çift Kaşarlı Tostlar Varmış Meyer...

Hiç Biriyle Tanışmadım, Hiç Birini Tatmadım İşte.

Demek Ölüm Kaderiymiş O Toprakların,

Ve Kaderimizmiş Meyer O Topraklarda

Çocuk Olmamız...

Bir Hakkımız Daha Varmış Aslında,

Şırnağa Şırnêx,Diyarbakıra Amed,

Tunceliye Dersîm demek yani

Konuşmak Kendi Dilimizle

O Bile Suçtu Bildiğimiz Gördüğümüz

Her Şey Suç Her Şey Gabahatti.

Özgürce Konuşabiliyorum Artık

Çocukluğumda Ne Benim

Ne Bir Başkasının Kısık Sesle Bile

Söyleyemediğini Söylüyorum şimdi.

Bağıra Bağıra,Haykıra Haykıra...

''Ben Kürt Oğlu Kürd'üm...''

Timur Teymurtaş (Hezexi)