Çocuklara Kavlim Var

Emsali olmayan sevgini soğurdum

Bağrımda büyütüyorum

Yaran benim için

Istıraptır, derttir

Mezarım hazır

Ölüm içimde

Senin için ölmeyeceğim

Şafağını, gülünü, goncanı görmeden

Umutluyum halen

Her yer alev, ateş

Köyler yakılmış

Yıkılmış olsa da

Elbet şu kirli savaş bitecek

Istırabın zinciri kırılacak bir gün

Artık hiç çocuklar öldürülmeyecek

Yunulmayacaklar gözyaşlarıyla

O küçücük narin ve taze bedenleriyle

Dost düşman iyi bilsin

Boyun eğmeyeceğim

Eğmeyiz

Ekinler e, Havinlere, Alilere

Çocuklara

Kavlim var benim

Mendil kapmaca oyunu

Oynayacağım onlarla

Koşacağız yıldızlara

Özgürlüğe

Güneşe

Mutluluğun kurşunlanmadığı

Bizi bekleyen aydınlık, sıcak güzel günlere

Namluya sürülen her mermi

Bizden çok can aldı

Ne kedimiz

Ne de kuzumuz kaldı

Biz kadim bir halkız

Özgürlük hakkımız

Karanlığı yırtarak

Dağları mevzi ettik

Korkuları yenerek, hüznü, acıyı çoktan aştık

Vız gelir bize sıkılan mermiler, köhne zindanlar

Nemrut mekânımız, konağımız

Munzur vatanımız

Mazı Dağı evimiz, barkımız

Kandil yatağımız, döşeğimiz

Kocaman mimari olan bir halkız

Nice yiğitler yetiştirdik

Hepsi bizim gururumuz, şanımız

Artık öldürülmeyecek çocuklarımız

Kadınlarımız, yaşlılarımız,

Halkımız

Ey bağrımda büyüttüğüm ülkem

Duyuyor musun beni? Bilmem

Unutmayacağım gözyaşı döken anneleri, kahramanları.

Mehmet Çobanoğlu

06.02.2014

İstanbul