Çırılçıplak Acımız

Tüm gözyaşlarımız sel oldu

Deryalara, denizlere ulaştı

Çırılçıplak acımız

Mezopotamya’ya

Sığmazken

Yine anneler, bacılar ağladı

Feryatlara yine göğe doldu

Yıkılası Suruç’ta

Otuz iki cana

Ecel, ferman, zulüm kin bağladı

Ah û zar eyledi diller yine yandı kül oldu yürekler

Bu ne biçim devran bu ne biçim âlem

Dert yaman

El yaman

Ey yarenler

Kahpe düşman daha da yaman

Ne bir nefes

Nede bir soluk dahi kalmadı

Uluorta yerde

Kan döküldü Suruç’a

Paramparça oldu zaman

Kavruldu yürekler, yerde yatıyor körpecik bedenler

Savaşta mağdur kalan çocuklar için sınıra koşan

Bedenlerinden kopan ellerinden

Kalem-defter oyuncaklardan başka

Hiçbir şeyleri olmayan

Yüreklerinde

Umut yeşerten

Kobanê’ye giden

Barış sevdalısı okur-yazar aydın otuz iki genç

Kahpe düzenin beslediği çakallara yem oldular

Ey seni yıkılası seni dikta düzen

Makam, servet düşkünlerin ocağı

Firari yollarla destek oldun

Densizlere

Canilere

Bağnazlara

İşte şu yeryüzü

İşte şu gök kubbe şahit

Roboski gibi

Pirsus’a kan aktı

Yine acı sardı Kürdistan’ı

Varı-yoğu yalnız sevgisi olan

Otuz iki canı

Otuz iki fidanı

Bizim canlara bizim gençlere ölüm hiç yakışmadı

Evet, yine gafletle yine ahlaksızca ateş koydun yüreğimize

Mehmet Çobanoğlu

23.10.2015

İstanbul