Çıp-çırıl İnsansız Çıplağı

O suskun çığrışların çıtı çıkmayan

Sen önde

Kovalayanlar peşinde

Delilik etme ben unutur giderim duyup görmedim sayamasam da

Tuhafsın işte uzakları dolanıp kendi ismini

Bir kere bile üste bellemediğin

Tepeden tırnağa sessizliğe sürgün... tuhafsın..ufalanmış

En verimli kurak ve kıtlıklarıyla işinden gücünden olmuş, sıksan suyu çıkmış

İnsansızlığını yalnızlığına kata götüre tuhafff..Ki ne tuhaf...

Çivisine bir çivi daha çakarak ha bire, de bire mezarlaşmaları

Alel ecelli koşturup duruyorsun nasıl görmem diyem..?

Her bir yeşerdiği ince dallarını kırdığın kalbinin

Ölmedikçe ona geri dönmeyen

Kolu kanadı kırık kulpunda yollu yordamlı sırılsıklam sapmış

Tam tepesinde cinleri attırık tuhafsın...

Tam zirvesinde oynak öfkelerinin ve düşlerinden ... Ve fıttırık ..

Beşi bir yerde lıng lıng lıng cınğıldak seni...

Seni senin boynuna insan eder sandığın metal-taş..

Ve metal olmayan şeylerin kestanesini çizdiren kıyımı keskin

Seni elmaslar tüteyliğine zamanı gergin ve dümdüz giden kanatlar altında çırıl

İnsansızlığın çıplagı seni..

Delilik etme ben nasıl görmedim diyem bu senden aşırıp seni taşıran

Şaşıran..

Bol körük, bol arşiv

Gani gani ateşler püskürte püsküre intiharı tastamamı

Ben seni...Bildiğini bilmeyene şaşıttıran felek melek

Ben seni nasıl diyem ki, duymadım..Görmedim..

O seni kendi baharını eskilere sarartan ...

Rahmeti kendi ecelinden okunan ..Aşk denen hayattan bi haber

Hırrrrrrrr –sızı...

Seyfi Karaca