Çiçekler Ölmesin

Bebekler geliyor, melek çehreli

Gülüyor hüzünle, ağlıyor hüzünle

Bilirsiniz ya çocukları

Orada kurulan saray yıkılmaz

Orada açılan yara onulmaz

Elimi tut, dizinde uyut

Saçımı okşa, öfkeni yut anne

Çiçekler su ister, su ister anne

Zamanın tenhasında büyüttükte siyahı

Bir gönül gurbetinde duyduk, o nâdim âhı

Hep mecnun-u Leyla ettik de sevdayı

Çölü sardırdık bir ateşe

Gülümsemedik ki doğsun güneşe

Çiçekler dala vardığı zaman

Sular arındırdığında günahı

Sevgi tohumları kurumadan

Bırakalım dünya, karbeyaz kalsın

Sulayın çiçekler gülsün

Sulayın çiçekler ölmesin

Gölge karanlıklar basmadan geceyi

Her adımda şafak görünsün

Açan kapatmadan son perdeyi

Istırâba duvar örülsün

Kara bulutlar kalbinden vurulsun

İdam sehbasına namertler konulsun

Yıldızlar yine parlasın gökte

Şehrin ışıkları hiç sönmesin

Sulayın çiçekler gülsün

Sulayın çiçekler ölmesin

Ah…! Bir barış sabahına,

Uyandırsak dünyâyı

Bembeyaz düşlere, hicret başlatıp

Eyvahı dipsiz kuyulara atsak

Ayrılığın boynunu vurup;

Hüznü ateşlerde yaksak

Tövbeler yıkasında siyahı

İkbalin ufkunda, umutlar açsın

Ne kadar toksan günaha

Helâle o kadar muhtaçsın

Nadân ışıkyılı uzakta

Huzur gölgem kadar yakın olsun

O havâri özlemli günlerden;

Kalan tortularla, yetinmeye çalışsak da!

Şeytanı güldürüp, meleği ağlatmadan

Anaların bağrına taş bağlatmadan

Fırat’ı hazin hazin çağlatmadan

Bak! Asuman çöker de üstümüze

Nasıl bakarız aynada yüzümüze

Ya susarsa kuşlar

Hiç ışık olmazsa kuyularda

İçimizde kıpır kıpır bir soluk

Ve bitmemişken güzellikler

Haydi! Sulayın,

Sulayın, çiçekler ölmesin

İşte geldik gidiyoruz

Dönmemek üzere biliyoruz

Yerlerin, göklerin

Ve ikisi arasındakilerin aşkına

Sevip sevilenlerin

Ve kutsalların aşkına

Sulayın çiçekler gülsün

Sulayın çiçekler ölmesin

Çiçekler ölmesin…