Ceneviz

Sürünerek dolaşır elin

Merdivenlerin soğuk, karanlık parmakları arasında

Işık dolu, ılık ve parlak gözlerin

Değer akşamın ıssız ve sisli tenine

Karşıda donuk donuk yanan pencerelerin

Dikkate ant içmiş gibi

Büyüyen kirli, nemli gecenin

Irzına geçer kara sakallı, pis suratlı bir deli

Bir nebze rahatlarsın

Gördüklerin yabancı değildir aslında

Kuytusunda kanlı parmaklarını yaladığın

Dünyaya

Yüreğin huzur dolu

Başarının mahsen arkasına yaslanmış

Yürür geçersin kaldırımlarına

Ölü köpekler dadanmış

Kara ziftli yollardan

O her zamanki buluşma noktasında

Ürkek devinimlerle kımıldayan

Ilık ve terli gövdelere yapışır

İncelir, kaybolur ıslak ve soğuk derin

Birden karşında belirginleşen

O buğulu siluetlerin

Elleriyle okşanır

Başın

Her şey yolunda sanır

Aldanır

Girersin sıkışık

Dehlizlerden içeri

Işıksız duvarlar arasında varırsın

Hazzın doruğuna

Sahibi gibi

Etrafında kurduğun dünyanın

Önce en yakınında duranlar aldatır gönlünü

Kıskançlığın ölüm sessizliğine saklanmış

Sonra onların çevresindekiler mahkum eder seni

Yalanın inanılmaz gücüne

Gerçeğe ant içmiş gibi duran gecenin tan yerinde

İdam edilirsin

Karanlığa gömülür yalnızlığa terk edilir

Çürük bedenin

Ölümle kaybolacak sanırsın

Yaşamın sıkıntılı acısı

Oysa

Asıl hikaye ölümle başlar

Birden sonsuzdan gelip

Sonsuza gittiğini hatırlarsın

Yaşarken aradığın ölümsüzlüğü

Ancak ölümle birlikte yakalarsın

Ve vicdanın derin hafızasından

Dökülür bir bir günahlar

Bilmezsin ama

Dehşet ancak ölümle başlar