Canyarası

Anam..

Öpüldükce elleri binbaharlardan burcu kokan

Doyumsuz dünya güzelliğinin herkesce annesi kadar

Bence de anam

Diyordu ki bana fısıldadığı

Tandır ekmeklerin ekşili çörekleri sofrası başında

İki işinin arasında

Tüm canını canıma sararak ve kendi

Bozkır dağlarında esip gezen rüzgarların

Dilinden türkü toplayarak

Sonralara kucaklarına sığmayan bir çocuğu

Haylaz şernazına yorğun yoğrularak büyüyen bana

Herkes ev bar olmaya kazanca gider dünyayı

Benim oğlan mecnun başı fidayda

Kızların da

Sazların da

Birini alıp birini bırakıyor

Bu kafayla çöpün bile sahibi olamayacak bucağında

Ocağı odsuz, çırası ateşşiz kalacak...

Ana bu

Bilir bilmesine yidip güttüğünü

Ben böylesine razıydım..onun

Dünyayı versen karşılığı yoklardan

Didinip çırpınarak

Bütün kardeşlerime yüreğinin en dip köşesinde

Yok tükendi demeden kulağımıza bıraktığı fısıltılara

Bu yan yan bitmez sevdaya,

Çalgısı icat olmadık şarkılara,

...kucağından düşürülmedik hasrete,

Adı unutulmaz bağlarla bostan olana..

Hatırdan silinmeze..hiç düşmeze dillerden

Hoş...o da beni böyle seviyor ya...

Evde şimdi..saysam...

Davul..saz...darbuka...

Yaylı, nefesli, çoksesli...

Islığımsa

Taaaa annemin bana

Sevgilimsin günlerinden kalma

Canyarısı ve emaneti

Seyfi Karaca..........Kasım / 10