Çağlar Giderim

Geçen günler, giden yıllar

Kars’tan İstanbul’a

Uzanan gurbet yollar

Acı ile düdük çalan

Dağları, geçitleri

Tünelleri aşan kara tren

Makine, lokomotif

Ben ağlarım derdime hep çağlar giderim

Köyde yaşanılan yoksulluk

Şehir varoşunda ki çile, gam, tasa

Kırık, dökük eğreti evler

Ben ağlarım derdime hep çağlar giderim

Arsız, uğursuz düzen

Durmaksızın işleyen rotatifler

Sırtında kamburuyla çalışan emekçiler

Köyde ırgat

Şehirde işçi

Gökyüzü maviliği, güneşin sarısı

Ben ağlarım derdime hep çağlar giderim

Örs inlemesi, çekiç gücü

Tavında dövülen demir

Zengini zengin eden

Pazarlara sürülen meta

İşçinin alın teri olan değer

Ben ağlarım derdime hep çağlar giderim

Yol bekleyen, yol gözleyen

Yavuklusuna şiirler yazan

Yüreğinde özensiz bir aşkın izleri

Muhannete kurban giden candan seven güzel

Ben ağlarım derdime hep çağlar giderim

Kervan geçmez

Kuşlar uçmaz

Bir çınarın dibinde

Mezarını yaban otlar bürümüş

Hepten unutulmuş gitmiş

Yalnız olan mevta

Ben ağlarım derdime hep çağlar giderim

Özümü öz eyledim

Halkları dost eyledim

Özgürlüğe sevdalıyım

Namussuzlara davacıyım

Mallı, mülkü olandan benim hakkımı var

Düzen bozuk düzendir

Eşkıyaya, hırsıza paye verir

Ben ağlarım derdime hep çağlar giderim

Mehmet Çobanoğlu

09.02.2012

İstanbul