Şiir • Bilinmiyor

Buzul Güzeli Alp Kızı

Yazar / Şair

Seyfi Karaca
person

O annesinin hediyesi kaşkollarını takınır

İkimizin aylık artırımından birkaç taksitle ödeştiğimiz

Askılığıyla beraber kahverengi abanoz aynada

Yan döner

Sırt döner

Fırdöner

Son rütuşları saçına başına

Kızıl gül rengi ruju dudağına....

Kıyılarında ateş püskürtüsü yanardağları düzene sokar gibi

Dudaklarının kıyısında kahverengi kalem izi

Deri giyerdi..siyah..ve parlaklığına yangın olduğu rügan

Ceketi, çizmesi, kimi zaman eteği

Fıstık gibi oldum mu gibisine dönüp dönüp

Kendini baktığı parıl parıl siyah pantolon kimi zaman

Oda penceresinin ucunda

İhtiyar bir elma ağacı

Ağacın dalında sokaktan uçarken dala takılmış

Beyaz naylon poşet..

Titrer dururdu çok zaman

Ceketini tutardım

Kapısını açardım

Onun yüzünde mutluluk uçarıları kadın kısmınca

Anlatımsız bir gülüş

Nasıl sevinçlenir, nasıl sevinirdi bilemezsiniz

Sonra ben kapının arkasındaki uzun boylu keratadan

Yüklendiğim destekle kırkbeşlik iki ayağımı

İki papucuna sokunca

Oldum olası hiç sevmedim zati

Sebebi ne olursa olsun ipliklere bağlanma meselesini

Ve ,

... Böyle çıkardık aşkla oynaşık dünya sokaklarına

Şimdi

Kar geldi gelecek havasında

Eski

Uzak bir yeryüzü fotoğrafını

Geçmiş zamana yerleşmiş yayılmış gibi

Bulutlarla bulanık bir tren

Durmasız geçiyoruz

İstasyonun ötesi dağlı bir şehir kızı

Beri tarafı

Alp buzulları kaçağı ve ceylanlar güzeli bir orman

Kuşluk vakti geçesinde

Yamaç sularıyla birlikte geçiyoruz

Zaman zaman akan bir nehri köpübaşı bir edip

Saati saatine geçiyoruz..sevgili diye usulca

Kendini yalın bir keman sesiyle hatırlatan

Vaktiyle yaşanmış bir güzelliğin

Sessiiiizce göçtüğü şehrinden

Seyfi Karaca........Kasım / 10

"O annesinin hediyesi kaşkollarını takınır"

Yorumlar

Yorumlar yükleniyor...