Buğdaydan Öğrendim Şiiri

Buğdaydan öğrendim şiiri

Canım kara buğdaydan

Tadı tat binlerce yıldır

İyilik cömertlikle alır

Sofralarda yerini.

Akan sulardan öğrendim

Kimsesiz çeşmelerden kırda

Duru pınarlardan dağların beleninde

Denizden ya da, yazlar kışlar geçer

Tükenmez bize anlattıkları.

Kır çiçeklerinden öğrendim

Ürerler dağ bayır kendiliğinden

Renkleriyle kurumlanmadan

Ayırmadan çobanı beyi

Sunarlar güzelliklerini.

Köy kahvelerinde öğrendim

Yağmur, toprak, kadınlar, severek

Bir ömür sözünü ettikleri

Ne kıtlıklar kırar umutlarını

Ne istekleri biter tükenir.

Çarşıda pazarda öğrendim şiiri

Küfürlerinden balıkçıların şoförlerin

Saysam ustalarım hep böyle gider

Adsız ağaçlar, göğün değişimleri

İçgüdüleri kuşların böceklerin...

Nasıl renk renk açarsa kır çiçekleri

Kayanın dibinden patlarsa kaynak

Sevince sarhoş olunca bizlerden biri

İndirir yumruğunu yırtarsa gömleğini

Şiir yazarım ben de kanımı akıtarak...