Bu Uyanış

Bu uyanış sabaha çıkar

Güneş yine bana küskün doğar

Saat sabahın dördü

Bu gece de uykularım paramparça bölündü

Bu ayrılık ömrümü çalar

Yıkıldı seninle dolu hayaller

Bir ölümsüz aşka imza attım derken

Senden hediye kaldı bana bu uykusuz geceler

Alıştı gözlerim, gecenin karasına

Kor bastım, dağlansın diye, yüreğimin yarasına

Bitmeyen bir aşk ile sevdim inan seni

Ne tenini, ne bedenini, arzuluyorum yalnız gözlerini

Bir yanımda olsan diyorum, diyorum da

Öyle alışmış, cefaya, çileye, hasrete

Bir gün çıkıp gelsen, kavuşsam sana

Dayanır mı ki bu yürek, mutluluğun bu kadarına

Bu uyanış sabaha çıkar

Uykum, ben, seni terk eder, giderim

O kara gözleri düşler, sabahı ederim

Gönüllü yazılmışım bu hasrete, seve seve çekerim

Bu uyanış sabaha çıkar

Çünkü bu uyanış sana susuzluğa

Acıların ressamı, hasretlerin, hüzünlerin şairiyim

Gören olmadı ki, imza attığımı bir mutluluğa?

Gürsel İleri