Bu Ne Fütursuz Zulümdür

Prangaların şıngırtılarına, duvarların nemine alışık olan

Küf kokan karanlık zindanlarda

Bedenimi kemiren

Acı

Daima özlemini çektiğim güneş

İçimdeki yeşeren

Umut

Bu ne fütursuz zulümdür

Bu ne çiledir tüm gücüyle

Boynuma dolaşan

Ben yoksullukla, açlıkla bile terbiye olmadım

Şu zalimlere şu sömürenlere pes mi diyeceğim

Eğer, özgürlük uğruna gelecekse can alan ölüm, varsın bana hoş gelsin

Zifiri karanlıklara tanık eden gözlerim

Döşeğim, yorganım olan

Dışlığım

Ben itilmişim ben kovulmuşum ne yazar

Artık bir Kürdistan, bir de devrime gönül veren güçlü halklarımız var

Zindanlar, inkârlar, baskılar, sürgünler asla değiştiremez beni

Diyarbakır’da

Mamak’ta

Ulucanlarda

Sinop’ta

Silivri’de

Şu kahpe faşist düzenin

Saygon zindanları gibi

Cehennem olan mahpushanelerinde

Ardı ardına belli, bellisiz ne çok vurgunlar yedim

Sessiz çığlıklarımı içimde tutarak, çok kez okyanuslar gibi homurdanarak

Kaypakkaya’nın devrim için yaktığı özgürlük meşalesini

Deniz’in verdiği sınıf kavgasını

Mahir’in öğrettiği yoldaşlığı

Mahsun Korkmaz’ın korkusuzluğunu

Öcalan’ın sabrını, bilgeliğini devraldım

Ar damarı çatlamış olan şu alçakların kollarıma taktıkları zinciri kıracağım

Mehmet Çobanoğlu

07.12.2015

İstanbul