Boyunduruğunu Kır Göm

toprağı da tıpatıp ilenirken

ikircikli fayların sinsiliğine

ölgün nasır bildim sataştım

habis ur bir vurdu karıştım

gide duran kaşıntıma ilişme

selden göl yanımla kapıştım

ölgün hamalıdır yalnızlığım

boş yolun direnir dümenime

son insanlığının zulası da kör

kaynağımda fısıldar etik sesi

öz çapulcunun çöz yağmasını

son pusuya yakalanmaya gör

en öksüzleşen artçı kusurların

dur ve gör şeytanlıktır öznesi

yozlaşma töze horca ucuzlama

yapış yakasına uzlaşma ve söv

apaktır emeğim terimse çarpar

haklı kavgadaysan ak desteğim

kim yolumda kibrit olup çakar

eni yönü yoksunluğa düşmesin

titremesi tenhalarda doymayan

aha oha sızlayan şehvet açlığım

göz telaştan bel altına diz vursa

bin öleyim ara uçkur çözmesin

o menkul eyyamcıyadır tepkim

hep hap has puştun zulasından

yansızca yakılamadı sol yanım

aşılıyım korkma söndür de gör

özsüz kan emiciye birinci elden

yaşama nedeni damar olmadan

hakkın olan ekmeğini sahiplen

boşan boyunduruğunu kır göm.

Müjdat Eraslan.

balaban Kent Şairleri.