Bizim Çocuk

Ne çok ama ne çok yaralandım

Dipsiz karanlık kuyularda

Sınır tanımayan düşlerimde

Kaç zaman üzerimde geçti

Bilmiyorum

Küf tütmüş ranzamda

Ayaklarım prangada

Kollarım kelepçeli

Özgürlük ateşidir içimde tutuşan, canım çocuk

Ama bana acı bana zulüm çektiren

Istırapta veren

Şu düzende

Ülkem kadar

Ne çok özledim seni, ey dağ kolu küçük çocuk

Aşinası olduğum şu zindanlarda

Şafağa bir adım kala

Vakitli, vakitsiz

Yeryüzü ağlarken

İçimde depreşti yaralarım

Unutamayacağım, ne çok acı gördüm ben ey çocuk

Gün oldu çocuksu gözlerim buğu bağlarken

Gün oldu dilimden ağıtlar dökülürken

Gün oldu içim olanlara yanarken

Kaybetmediğim umutlar

Yüreğimi ısıtırken

Özgürlüğü ülkemde yaşamadan

Bana ferman yazdılar

Şerefime, namusuma

Ezberi bozdum, ucuz ölmeye asla niyetim yok çocuk

Nefesini, soluğunu avuçlarımda öptüğüm

Artık ne zindan ne işkence

Nede ölüm yıldırmaz beni

Kürdistan’da dağlar yüksek

Vadiler çukur olsa da

Yüreğimde devrim rüzgârı estikçe

Zamanın zamansızlığına karşı

Direniyorum

Hedefi on iki de vurduğum gün

Sırtımda ki sistemi mort edeceğim o gün, bizim çocuk

Mehmet Çobanoğlu

23.09.2015

İstanbul