Biz de İnsan Sanıyoruz Kendimizi ….

Bir elinde kuru bir parça ekmek

Kemiriyordu

Açtı besbelli

O kadarda çaresiz ve küçük ki

Onun sucu ne idi

Sacları yapış, yapış

Yüzü su görmemiş günlerce

Kir içinde

Elbisesi yırtık ve kirli

Ayakları çıplak toz toprak içinde

Gözler iri, iri bakıyor

Korktuğu beli bakışlarından

İçimden geçiriyorum

Onu nasıl sevindirebilirim diye

İşim var acele

Bir çukul atamı versem

Çok komik geliyor bana bu düşünce

Yanına yaklaşıp eğiliyorum

Benimle gelir misin diye soruyorum

O, o kadar korkuyor ki

Kaçmaya çalışıyor

Tutmak istiyorum

Daha çok korkutmaktan çekiniyorum

Amacım yardım etmek

Ona bunu anlatamıyorum

Gitti

Ben baka kaldım

İnsanlığımdan utanıyorum ( oysa boş laf bunlar )

Utandım da ne oldu

Onun için hiçbir şey yapamadım

Utancımla baş başa kala kaldım