Biz

Biz, hiç ‘biz’ olmadık ki......buna izin vermedin ki...’

Dedin..

Evet, haklıydın ben hiç ‘biz’ olmak istemedim seninle

‘Sen’ ve ‘ben’ olarak kalmalıydık

‘Biz olmak’ sorumluluktu, en ağırından

En başından koyduğun kurallardı, kalkanımı kaldırmama sebep..

Sorumluluk almak istemeyişin

Bundan sonra hayatında sorun istemeyişin

Geleceği olmayan bir beraberlik olacak gibiydi..

Sonradan değiştin, farkındayım

Korkuların yersizdi

Bunları farkettikçe, bana olan saygın arttı

Sevdin kendince

Her sefer karşılaşmamız ‘ilk gibi’ydi ya senin için..

Hayatının son kadını olmamı istemiştin ya...

Bana sunduğun hayat senin hayatındı

Orada sadece sen vardın

Sen ve senin isteklerin, beklentilerin...

Düşlerin, düşüncelerin...

.

‘Sen bilirsin’ cevabını sevmediğini söylerken bir yandan

Sana ‘hayır’ denmesinden de hiç hoşlanmıyordun

Kendi içinde çelişkilerin vardı çözemediğin..

Farklı, çok farklı yapıda iki insan kişiliklerini kaybetmeden ‘biz’ olamazdı ki

‘Erkeğim’ diyemezdim sana

Bu ‘kadınım’ deme hakkını verirdi

Ben de, senin kendini sevdiğin kadar seviyordum ‘ben’i

Senin kendinden vazgeçemeyişlerin kadardı, benimkiler de..

Biz, hiç ‘biz’ olamadık....

Çünkü kendinden fedakarlık edebilmektir ‘biz’ olabilmek..

Biz, hiç ‘biz’ olamazdık...