Bitmeyen Ağıtlar Var

Yarım kalan gülüşünden

Hüzün dökülüyor

Dudakların arasından

Acı bir ıslık süzülüyor

Gül yanaklarında

Yıldızlar yanıyor

Deniz bakışlı öksüz yavrucak

Ah ne çok durgun ne çok bezgin görünüyorsun

Kuraktan kuruyan

Nehir misali sessizsin

Kim bilir nice acılara hapsolmuşsun

Sevincini yitirmişsin

Son tebessümün de tüketmişsin

Yüzünden oluk, oluk gülücükler dökülmüyor

Gülü solan bülbülü küsen dallara benziyorsun

Ahlar olsun vahlar olsun

Silahların ağzına mermi süren

Namertlerin ellerine düşmüşsün

Köyünüzü tarayan tank -toplardan sonra

Emsallerin gibi feryat figan içindesin

Sen de yapayalnızsın, dertlisin yetim bırakılmışsın

Keşke yaşanan

Acıların

Zindanların

Perişanlığın

Halklara reva görünen şu hallerin tanığı olmasaydın

Öldürmeleri yasal sayan

Yasakları meşru gören

Emeği, sevgiyi

Postallar altına alan

Şu zalim düzende

Bakışların donuk

Gözlerin kan çanağı olmuş

Yaşı küçük adı Rizgar

Yakılan, yıkılan köyü manşetlerde olan çocuk

Zulmün bitmediği bu topraklarda ağıtlar yakılıyor

Katmerleşen tüm öfken, yitik duyguların çığ gibi büyümüş

Ağalar, beyler

Aksaray’da ülkeyi yönetenler

Nedir bu zulüm

Ağrı

Muş

Tatvan’da

Yine sokaklar barut kokuyor

Paletlerin altında ezdiğiniz

Çocuk misketleri de neyin nesi

Peki, size sormazlarım

“ Benzeri rastlanmayan, bitmeyen ırkçılığınızın sebebi nedir ?”

Mehmet Çobanoğlu

16.11.2014

İstanbul