Biri Bana Seni Sorsun

Dedi ki

O, bedenini göğe uzatıp çiçeklendiğinde

Ondan kopardığın dalları anımsayıp utanacaksın

Dedi ki

O, menzili uzak bir yol yolcusudur

Ve sen yılgın suretinle omuz başında yürürsen

Onun yüzünde ter, göğsünde karanfil, şiirinde sözcük olamayacağını anlayacaksın

Dedi ki

O, çöl denizinde bir kum tanesidir

Rüzgarlarını buyur etmediysen

Kendi coğrafyasında onu bir daha bulamayacaksın

Dedi ki

O, ‘güvercin, kahin, tuz, mavi’ ve ‘toprak’ sözcükleriyle cümle kurmaktadır

Duyduğunda olanları anlamayacaksın

Dedi ki

Kibrini al, metruk karanlığında eski bir taş tablete kazı

Süsle, göm ve unut çünkü gerekmeyecek

Üşümekten oluşmuş bir şehirsin sen çok ışıksız

Kendi karanlığında kalacak ve unutacaksın

Dedi ki

Söyleyip göremiyorsun

Dört sözcükten oluşmuş bir kitap ayracıdır o

‘’Biri bana seni sorsun! ’’