Bir Şiirin İzini Sürmek

Ustaca başlamıştık aşka

Bir yanımızda genç ağaçlar

Bir yanımızda alkış kokan elleriyle insanlar

Biraz daha arasaydık

Kendi başına üşüyen o ağustosu da bulurduk

Senin fal kandırmayan avuçların var

Senin kırmızı şaraba alışkın dudakların

Ve kapılardan önce vardığın insanlar

Benimse üşüyen ellerin için sadece cebim

Seni birgün sokak lambaları ürkek toplanınca necatibey'e

Kapı aralığı gözlere sahip insanlar olsa da yanında

Haritalara sığmadığı için unutulan o ırmağa götüreceğim

Seni bir gün ucuz eşyaların satıldığı bir pazarda

Kargaşaya alışık olmayan gözlerinle

Seni bir gün yağmurda yalnız gezinirken

Kısacık saçlarından tutup dudaklarından öpeceğim

Şeker tadında bir hüzün bırakarak gidiyorsun

Çünkü alışkanlıklarına yetecek büyüklükte bir evin

Ve dudaklarında bir başkasının dudak izleri var

Bu şehrin beklenmedik yerlerine trafik lambaları konmuş

Seni aramaya kalkışsam

Kaldırımlar insanlar

Caddeleri arabalar kaplar

Seni ihtiyar ve saati olan adamlara

Ya da bakirelik çılgınlığına tutulmuş kadınlara sorsam

Karanlığı geçince az ötede gördüklerini söyleyeceklerdi

Çünkü onlar sadece büyük kavşakları

Eski sinemaları

Bir de randevularına erken girmeyi bilirler

Çınarlar yapraklarını döküyor dökme isteğinden

Kumrular sokağında sıradan bir kadın aşktan söz ediyor

Sözcükleri eski bir alışkanlık bildiğinden

Omzumda bir el azar azar büyüyor

Ne gitmeleri biliyorum ne kalmaları

Gecede şiirin izini sürüyorum

Artık hüznü ustaca yaşamanın zamanı