Bir Şairin Son Nefes Tasavvuru

bir şairin son nefes tasavvuru

Sıcağı,sıcağına koşarsınız

O anı bilirsiniz ,orada

Uzanmışımdır yada

Kıvrılmışımdır boyunca.....

Bir bankanın bekleme sırasında olabilirim

Bir lokantanın açık büfesinde

Şehir kütüphanesinde mesela

Hani Atatürk bulvarının tam ortasında

Ne bileyim belki bir göl kenarında

Yada belki bir mitingte pankart taşırken..

Gözlerim hâlâ yarı açıktır,görürsünüz

Dilim kıvrılsın istemem

Zincirlenmiş gibi hareketsiz yatarım

Düşerken gömleğimin bir düğmesi kopmuştur

Muhtemel ayakkabımın biri fırlamıştır

Hani burnum kanamıştır filan

Ne gam !..

Acil, hemen cevap vermez telefonlara

Birisi nefesime kadar eğilir

Birisi anlarmış gibi göğsüme dokunur

Bir kadının yarı çığlığını duyarsınız

Beş metrekareye on insan sığışır

Çevrende hep beraberdir panik

En az bende panik !.......

Artık yarı açık gözlerimle fersiz bakarken

Sıkışacağı kadar sıkışır şerit

Hayalini son bir kez tadarım gözlerimde

Altmış yıl bir kadın sevdim,ben

Altmış yıl bir kadın beni sevdi

İşte ben bu yüzden kendime acımıyorum şimdi

Bu dolu hayatım hiç boş kalmadı onunla

Sevgisiz bir saniyem bile olmadı

Başımı yasladığım zaman,dünya benimdi,koynunda

Şimdi biliyorum ambulans Mithatpaşa caddesini çığlıkla döner

İlerde üç katlı market vardır

Dibinde meşhur o seyyar köfteci

Yan tarafta boyası eskimiş kreş

Bahçesinde birkaç velet

Ambulans durmaz geçer..

Sonra viyadükten sağa sapar

Karşıda koca vali konağı

Önünde iki polis laflıyor

Solda ticari taksinin tehlikeli manevrası

Sarı ışık,

Kırmızı ışık,

Direk

Geçersiniz….

Şimdi hastaneye varmadan,köşede

O meşhur dolunay pastanesine gelmektesiniz

Üçyüz metre kalmıştır

İkiyüz metre,

Elli metre,

Derken ,

Tam önüne

Gelirsiniz,

Geçmeden!.....

Vedat DÜNDAR