Bir Köy

— Necati Yılmaz'a -

Yolum düştü, Arılı’ya uğradım

Terkedilmiş, artık hissiz Arılı

Sokak sokak gezdim, hep adım adım

Hem kederli, hem de nazsız Arılı

Bir tepeden on üç köyü görürsün

Viran olmuş, bakar bakar erirsin

Mutlular mı, nasıl karar verirsin?

Nüfusu yok ıssız, ıssız Arılı.

Arılıda bir kız gördüm karalı

Gün yanığı yürekçiği yaralı

O hem sultan, hem dünyanın maralı

Yüreğe oturur sessiz Arılı.

Okulu var kapı baca yıkılmış

Haneler var kara kilit takılmış

Bahçelere üvey gibi bakılmış

Göç etmişiz, kalmış bizsiz Arılı.

Ana köyde oğulları gurbette

Utanacak yüz mü kalmış devlette

Ana yanar, oğul yanar elbette

Kalanları tatsız tuzsuz Arılı.

Turşu armutları sapsarı dalda

Alıç kıpkırmızı dökülmüş yolda

Desteklenmiş ceviz bir başka halda

Hep öksüz, babasız, eşsiz Arılı.

Ahlatların tepeleri kurumuş

Kavakların gövdeleri çürümüş

Tarlaları yaban otu bürümüş

Sahibi gurbette işsiz Arılı.

Adımladım tepe tarla bıkmadan

Destan yazdım hiç abartı sokmadan

Kim ne bilsin buralara bakmadan

Gözleri sürmeli, kaşsız Arılı.

Hep dolaştım, kimse “kimsin” sormadı

Ayaklarım bir camide durmadı

İt ürmedi, kalbim küt küt vurmadı

Çobansız, bekçisiz, başsız Arılı.

Zülfikar Yapar Kaleli