Bir Kentin Ölümü

Sensizlik ölüm uçuruyor bu kente

Yokluğun rüzgara karışıyor tüm şiddeti ile

Ve nefes kesiliyor her günahsız ciğere

Martılar çığlıklar kopartıyor sen diye

Deniz kadını bildiği martısını boğuyor ihaneti ile

Ve her şeyinden vazgeçip sırt dönüyor mavisine

Her mavi karaya dost oluyor her umuda gebe gözde

Ve bulutlar kaplıyor el değmemiş gökyüzünü sensizlikte

Seyre duruyor kıpırdamadan kopan kıyamete

Hülasa yokluğun bu kentin kurşun oluyor yüreğine…

ZUHAL ERASLAN