Bir İnfisal Senfonisi

İNFİSAL SENFONİSİ-1

Bir Adamın Hüznü

Bir adam

Şehrin en lüküs yerlerinde

Yüreğine yoksulluğu oturtmuş

En mahzun bakışlar uzatıyor vitrinlere

Cebinde çırılçıplak bir kimlik

Firaklara tutuklu

Yürüyor sokak lambalarının altında

Hüzünlü renkler kuşanmış

Sarı, siyah…

Gece

Bir perdedir ona bağışlanan

Gözlerini görmesin diye kimse

Ağladığını…

Erkekler erkektir ya hani

Ağlayanlarsa,

Şair

Gözlerinde bulutları taşıyan.

Hüzzan,

Damarlarındaki kan.

Süzülür inceden inceye göze

Dizilir inciden inciye söze

Ve bir türkü değer dudaklarına

Tutunur, ısınır, canlanır adam.

Bekle sevdiceğim yolumu bekle

Hevesini yarınlara sakla dur.

Binbir dua ve de binbir dilekle

Çiçekleri benim için kokla dur.

İNFİSAL SENFONİSİ-2

Çocuğun Hıçkırığı

Anne büyümeseydim

Görmeseydim

Hıçkırık sunan bakışlarını

Olmasaydı saçlarım ki;

Ellerinle okşanan.

İNFİSAL SENFONİSİ-3

Bir Kadının Yüreği

Bir cam kenarında incelir hayat

Vuslatın hüzünlü yokuşlarında

Hasretler üşüşür ufuklarına

Bir kadın,

Siyah camlar arkasından seyrediyor geceyi

Öyle mahzun, öyle durgun, öyle hasret

Yıldızlara uzatıyor dualarını

Umutlarını

Korkularını

Her akşam sürgünlere yollayıp

Her seher sulayıp

Büyütüyor firakı

Firak çiçektir

Taş vazolarda

Sarı ve uçuk yapraklar olarak

Vuslata hediye edilir.

Ve kadın,

Kan çanağı gözlerini

Her sabah gül diktiği

Suladığı, büyüttüğü

Yollara vermiş

Mırıldanır bir türküyü

Sessiz, derin

Duyabileceği kadar göklerin

İnfisalin acısına bandırıp

Her nağmeyi

Taş bastığı yüreğinin sesiyle

Neyledim ben felek sana neyledim

Evim-barkım, gecem-günüm boş kaldı.

Felek sana ne kötülük eyledim

Yatağım, yorganım, yanım boş kaldı.

(Neyleyim kaderim bu imiş benim.

Dertlerimi derde eklemek düştü

Bu viran hanede beklemek düştü)

23.12.1993 /Erzurum