Bir Güvercin Ağlıyor Rüyalarımda Ben Barış Oluyorum

rüyalarımda…;

tekrar tekrar kıyameti yaşatıyorlar bana

sarmışlar dört bir yanımdan...

kılıçlar çekilmiş kınından…ben yakarış oluyorum

çöller, ırmaklar, denizler kıpkızıl…

yıldızlara sıçramış kan

bir güvercin ağlıyor korkusundan…ben barış oluyorum

.

Kerbelâda bir kuyuyum…içinin suyuyum

savaş meydanında bir erim…kurşun yemiş miğferim

rüyalarımda…;

beni cellât tekmesinden başka hiçbir şey yemeyen idam sehpası yapıyorlar

kâh giyotinin boynuna inmesini bekleyen idamlığın nabzı

kâh oğlu katledilen ananın yüreğindeki sızı oluyorum

.

kırılınca kanayan nar tanesi...

yeryüzüne düşmeyi beceremeyen kar tanesiyim

rüyalarımda…;

kumdan şehirler kuruyor gökkuşağı yüzleriyle çocuklar

homur homur metal kuşlar…o şehirleri vuruyor

vurdukça öksüzler şehrinin semaları…

gövdesiz çocuk çığlıklarıyla doluyor

ve bütün ninniler…

kar beyazı bir tülbentle kendini mezara koyuyor

.

ben ise…

Dünya’daki tüm öksüzleri evlat edinip…

can sarıyorum çınar yaprağına

mahur makamı yağmur olup…çisil çisil yağıyorum…

çocuk ekili tarlaların hüzünlü toprağına

.

güya…;

"Dünya temizlenmezmiş ölüm olmaksızın"

beni kaldırım taşı sanıyorlar

.

oysa rüyalarımda…;

ömrümü bağışlıyorum...

ecelinden önce katledilen çocuklara

kefen diye benim bedenimi sarıyorlar

.

o çocukların kâh yarım kalmış düşü

kâh yitirdiği gülüşü oluyorum

.

çocuklara uçurtma,

çantasında saklambaç, seksekinin taşıyım

oyunu yarım kalan çocuğun…

avucunda sakladığı kırık bilye,

çocuk gelmiyor diye ağlayan lunaparktaki atlıkarıncanın gözyaşıyım

//…biz…;

ölümleri durduramadık…! her gün meydanlardan ölüm topladık

kâh yazgıdır deyip gökyüzüne sarılıp ağladık

kâh birer namlu gibi havaya sıkılmış yumruklarla…

isyanımızı taş duvarlara sakladık

.

yine de rüyalarımda…;

yaşamayı haram kılanlara inat…

Kaf Dağı'nın doruğunda barış totemi olmak isteyen bir bonzai büyüyor

saçları bahar kokan,

elleri çiçek tutan çocuklar…

-yazgının yönünü değiştirecek-

barış türküleri söyleyerek içerimde yürüyor

.

taze düşler müjdeleyen...

ayazda kalmış çocuk arzusuyum ben

ve bir umut ağacıyım…

hep meyve verecek gibi hiç yaprak dökmeyen…//

1991

*tahsin özmen, bez bebekler de üşür, çatım&baskı yay, ank, 2006