Bir Gülüşünüz Kaldı

Derslerin adını unuttum zamanla,

Formüller silindi aklımdan;

Ama bir tek silinmedi asla:

Gülüşünüz, o sabah rengi.

Yanlış yaptım diye korktuğumda,

Elinizde kırmızı kart yoktu;

Gülümsediniz: "Olsun," dediniz,

"Yeniden deneyeceğiz."

O gülüş neydi bilmiyorum ama,

Sınıfın en karanlık sabahlarında,

Güneşin ilk derse girmesi gibi,

Sıraların üstüne yağdı.

Şimdi ben birine gülümsediğimde,

İçimden bir yerden siz gülümsüyorsunuz;

Öğretmenim, sizden kalanlar,

Ömre sığmayacak kadar çok.