Bir Cümle ki

İçimde bitmek bilmeyen bir öfke beslerim

Kimseye göstermem

Kimse ile paylaşmam

Kimseye yorumlatmam onu

Sadece bakar durursunuz

Ben ise

Siz bakarken beslerim onu ellerimle

Bedeninden büyük bir isyan taşır yüreğinde

Her sabah gözlerini açtığında bakar durur

Tepesinde boy gösteren simsiyah tavanına

Gözyaşları da eşlik eder ona

Kimse bilmez onu

Bilemez de

Anlayamaz omuzlarındaki yarayı

Onun adı isyandır

Onun adı gururdur

Onun adı çaresizliktir

Ve hergün de arsız bir sıfat koyar başına

Sonra bir de zarf ekler sonuna

Ve bir bakmışsınız ki bitmek bilmeyen bir cümle olmuş

Sonu olmayan noktasına kavuşamayan

Uzadıkça canı yakan yakdıkça büyüyen

Bir cümle

Bir cümle ki o

Ne bir kitapta rastlamışsınızdır benzerine

Ne de anlamaya cesaret edebilmişsinizdir

O mahsun gözlerinizle

ZUHAL ERASLAN