Bir Ana

Kadın çamaşırdan dönüyor olmalıydı

Kolunda bohça, sert soda kabartmış ellerini

O yaşta bütün yahudi kadınları gibi

Sırtında eski bir siyah kadife hırka

Bir şikâyet yorgunluk ifadesi bakışlarında

Küçük, çilli, dik kızıl saçlı

Satılmamış gazeteleri koltuğunda

Üşüyen bütün küçük çocuklar gibi

Burnunu çeke çeke, avuçlarını hohlaya hohlaya

Sürterek eskimiş kunduralarını

Ayak uyduruyordu anasının adımlarına

Onlar önde, ben arkada

Bir mart gecesi onbirden sonra

Taksim'den Tünel'e kadar yürüdük

Alçak sesle konuşuyorlardı aralarında

Sanki bir değirmen ağır ağır dönüyor

Hayat, ağır ağır akıyordu

Bulanık, kirli nehirler gibi

Büyük, karanlık binalar arasında