Bir Acayip Duygu

«Mürdüm eriği

çiçek açmıştır.

— ilkönce zerdali çiçek açar

mürdüm en sonra —

Sevgilim,

çimenin üzerine

diz üstü oturalım

karşı-be-karşı.

Hava lezzetli ve aydınlık

— fakat iyice ısınmadı daha —

çağlanın kabuğu

yemyeşil tüylüdür

henüz yumuşacık...

Bahtiyarız

yaşayabildiğimiz için.

Herhalde çoktan öldürülmüştük

sen Londra'da olsaydın

ben Tobruk'ta olsaydım, bir İngiliz şilebinde yahut...

Sevgilim,

ellerini koy dizlerine

— bileklerin kalın ve beyaz —

sol avucunu çevir :

gün ışığı avucunun içindedir

kayısı gibi...

Dünkü hava akınında ölenlerin

yüz kadarı beş yaşından aşağı,

yirmi dördü emzikte...

Sevgilim,

nar tanesinin rengine bayılırım

— nar tanesi, nur tanesi —

kavunda ıtrı severim

mayhoşluğu erikte ..........»

.......... yağmurlu bir gün

yemişlerden ve senden uzak

— daha bir tek ağaç bahar açmadı

kar yağması ihtimali bile var —

Bursa cezaevinde

acayip bir duyguya kapılarak

ve kahredici bir öfke içinde

inadıma yazıyorum bunları,

kendime ve sevgili insanlarıma inat.

7.2.1941