Beyoğlu’ Nda (17)

Ezilmiş zamanın

Fosilleri uyur

Beyoğlu'nun

Dar sokaklarında.

Duygular,

Dağılmıştır çil yavrusu gibi

İstiklal Caddesi'ne.

Bir kadının

Çığlığı karışıyor

Tramvay kampanasının sesine.

Her köşe başında hissedilir,

Sızıp kalmış yaşamların kokusu.

Omuz atar tanımadığım duygular.

Vefasız sevgililerin; şuh kahkahası

Kulaklarda patlar.

Ardı arkası kesilmez

Yalnızlı senfonisinin.

Çiçek Pasajı'na hapseder

Yarınları.

Alkol kokusu bile

Ayıltamaz.

Yitik umutları.

Haçopulos Pasajı da

Artık tanımaz beni.

Napoliten şarkılarda bile yok

En ufak teselli.

Terk ettiğim rrum kızının

Duysam sesini.

Sen

Garip ve mahsun Tünel;

Kabul et, ayak ucunda uyuyayım.

Hiç olmayacak bir rüyada,

Aniden çıkagelir

Çilli Sevdiğim.

O zaman

Doğar mı gün ışığı acaba.

Var mıydı

Anılardan-yaşamdan kaçmak.

İçimde çöreklenmiş

Aşk yenilgilerimin korkusu.

Tez zamanda getir

Kızılca kıyameti,

Sustur yüreğimi sustur

Beyoğlu...