Berkin Elvan

Haziran üşüdü

Gezi’de

Taksim’de

Ağaçlar sökülürken

Yapraklar sararırdı

Mevsim

Ölümle kırıştırırken

İsyan bayrağı

Göklere doğru

Yükseldi

İstanbul duy beni

Kara bulutlar sardı her yeri

Devletin sıktığı kurşunu hâlen içimde

Artık yaralı bir çocuğum bundan böyle

Yüreğim kan akıyor, ölüm bırakmıyor beni

Bakkalda aldığım

Somun ekmeğim

Elimdeki madeni paralar

Misketlerim

Kalemlerim

Oyuncaklarım asfalta saçıldı

Başımda kan akıyor

Kafatasım parçalandı

Kör gözler

Kör yürekler

Gece bir hışımla üzerime geliyor

Hükümet Topçu Kışlasına sevdalı, tutkun

Ağaçlar kesilsin, çocuklar ise öldürülsün istiyor

İçimdeki yara

Devlet menşeli

Hem de kocaman

O da kanıksadı beni

Daha küçüğüm yaşam dolu

Hayata tutunmak gülmek istiyorum

Okmeydanı Eğitim Araştırma dayanak ol bana

“Bir varmış bir yokmuş” demeyin

Vicdansız, insafsız olanları sorgulayın

Ben Berkin Elvan devletin vurduğu o günahsız çocuk

Aylar, günler oldu ölüm başucumda fırıldak dönüyor

Defterimi, kalemimi, misketlerimi getirin, annemi istiyorum

Zifiri karanlığı aydınlatın

Kalleş mermiler

Yüreklere saplanmasın

Deli,

Hoyrat

Edepsizler

Çıkarcılar

Dünyada kalmasınlar

Vahşeti, soysuzluğu anlatın

Alçakça çocuklar öldürülmesin

İki yüz altmış dokuz gün direndim, yaşam mücadelesi verdim

Ceylan Önkol, Uğur Kaymaz, Enver Turan’lar hepsi yaşasınlar

Bedel ödeyen anneler olmasın, mahzun yavrucuklar hiç ölmesin

Mehmet Çobanoğlu

17.03.2014

İstanbul