Beni Unut

Açık pencereden sesleniyor,

ağacın yapraklarına söyletiyor:

"Beni unut!"

Oturduğu evin balkonundan,

bulutlara haber salmış olacak,

ne dedikleri işitilmiyor ama, anlıyorum:

"Beni unut!"

Damların üstünden geliyor bu ses,

tramvaylar, otobüsler getiriyor,

denizden motorlar getiriyor.

Bazen dalıyorum, insan hali,

bir karanlık içinde gözleri

ıslak, siyah konuşuyor:

"Beni unut!"

O gece yan yana yürüyorduk,

hiçbir şey konuşmuyorduk,

fakat sesi, durmadan kulağımda çınlıyordu:

"Beni unut!"

Bu trene de ne oluyor bilmem

yolunda doğru dürüst yürüse olmaz,

Yenikapı'dan her geçişinde

avazı çıktığı kadar bağırıyor:

"Beni unut!.." "Beni unut!.."

Anladım, herkes ondan yana

rıhtımdaki vapur, kilise çanları,

radyoda şarkı, sokak satıcıları,

caddeler, bulvarlar onu tutuyor.

Olmayacak bir zamanda sesleniyor:

"Beni unut!.."