Bengi İz

Bir kahkahayla silkindim

dalıp gittiğim mektuptan;

yaşam hep böyle uyarır bizi,

katıksız neşeye dönüşür

altunî bir sesle

en derin kederler;

mutlu bir düşteymiş gibi

zamanın dibinden gülümser,

artık yanaklarından öpemeyeceğimiz

sevgili yüzler.

Budur odaya süzülen mehtabın,

kurumuş eski çeşmenin

açıklayıp durduğu bilgelik ve giz

Sevinç de olgunlaştırır kalbi

acı ve ayrılık gibi;

süzülüp dibe çökeldikçe anılar

anlarız ki

çürüme ve tohum süreçtirler.

Yine de yetmez zaman

gecenin ve kitapların söylediğini çözmeye,

kaç kent, kaç aşk terk edilmiştir;

sinmiştir ölümler

satırlara bir koku gibi;

hep bir şeyler kalmıştır geride

asla unutmak istemediğimiz

Yüzyıllar içre konuşur farklı Yazılar,

solar, yıpranır meşin ve parşömen

bellekte kalır o bengi iz.