Bebeklere Mermi Sıkmayın

Bu ne biçim alamettir

Kanlı bedenler yerde

Bağlarda mevsim hazan

Körpe çiçekler koparılmış dallarından

Ölüm çanları çalıyor; sıcak yaz kışa dönmüş

Yine bir kâbustur kemiriyor yürekleri, canları

Geldi şeytanarabaları

Patladı havanlar, toplar

Tel-Aran toz, duman içinde

Nice umutlar, hayaller yıkıldı

Amansız bir zulümdür kırıp geçti Kürdistan’ı

Vicdanlar kör olmuş

Zulmü görmüyor

Yobazların ellerinde cehennem ateşi

Yaktılar, yaktılar tüm Tel Hasıl’ı

Her türden ölümlere alışığız ey iblisler

Bebeklerin yoktur dini, günahı, sevabı

Bebeklere mermi sıkmayın

Kana buladınız yeri, göğü, güneşi

Rojava’yı, Cennet’te ki tuba bağların, nazlı gülleri

Zelalların, Sîdarların

Yaralarında çığlıklar, bedenlerinde İslam terörü var

Ağızları emdikleri anne sütü ile dolu o çocuklar hep birer melektirler

Ey El-Nusra niye kıydınız o çocuklara, eliniz, ayağınız boynunuza dolaşsın

Bebelere kurşun sıkan kaba-saba yobazlar

Artık dursun şu akan kan, ölmesin tek bir insan tek bir can

Mazlum halkların çocukları ölmezler, kurşun sıkmakla yok olmaz Kürdistan

Mehmet Çobanoğlu

05.08.2013

İstanbul