Baran

Gözyaşlarımı silecek

Bildiğim dost eller

Sevincimi paylaşacak samimi canlar

Hüznümü dindirecek bakışlar

Ruhumu neşelendirecek tebessüm

Kayıp ettiklerime hayıflanacak

“Vah” edecek kimseler

Sığınacağım limanlar

Sıcaklığını hissedeceğim

Bir kucak

Özlemle bekleyeceğim bahar, yazlarım kalmadı

Güvendiğim o sevdiğim dağlar

Bana uzak

Hepsi de bana yabancı

Bununla birlikte

Kefenim biçilecek

Ama makaslar kör

Sanırsam cenazemi taşıyacak tabuta

“Gerek kalmadı” desem yeridir

Mazlumları öldürdüler

Ağaçlara kıydılar

Mezar dibindeki çukurumu

Kapatacak kadar

Mertek yapacak kadar odun koymadılar

Elenmemiş toprağım

El değmemiş kadavramdan başka

Birde hiç tükenmeyen bir yığın zifiri gecelerim var

Varsın yaram derinden

Kanaya dursun

Kürdistanlı Baranım

Gözlerimin önünde hiç gitmedin

Gözlerin hâlen gözlerimin içinde

Birer ok olan buruk bakışların

Hâlen yüreğimde

Son nefesini verirken

Boğazına düğümlenen

O “ah” deyişin

Hiç çıkmıyor aklımda

Tetiğe basan o acımasız

O vicdansız askerler

Birde yıllardır bana dilimi yasaklayan

Yıkılası düzen utansın

Baran bilmeni isterim

Seni asla unutmadım

Yasaklı lisanım olan Kürtçeyi unutmadığım gibi

Beni kurşunlara dizseler dahi hep seni anacağım küçüğüm

Mehmet Çobanoğlu

25.12.2014

İstanbul