Baharım Öldü

Gönlüm sevda

Yüreğim sevgi tarlası

Hüzne inat denizlere

Umut yelkenimi saldım

Rüzgâr oldun esiyorsun fırtına oldun boğuyorsun

Zifir karanlık yalnızlığımla kol-kanadımı kırıyorsun

Keder ve acılarımla şafaklarda

Sabahlara koşarak

Sahilsiz deryalara açıldım

Canımı önüne kattın boran oldun savuruyorsun beni

Gecelere bürünürken bedenim

Sevgim -sevdam için

Karanlığa mum yaktım

Yüce dağlardan akan seller gibi

Aktın, coştun

Sefalet cendereme

Bir ışık huzmesini çok gördün

Fitilimi ıslatın mumumu söndürdün dünyamı karartın

Kelebeğin kanadına

Yüreğimi yükledim

Estin yel oldun aktın sel oldun

Ayaz oldun kar oldun don oldun

Bahar -yazım gelmedi bütün günlerim karakışa döndü

Filizkıran gibi söktün, attın bir gülün dalını bana çok gördün

Gözlerimden yaşlar nehirleşiyor

Yaralarım derinleşiyor

Acılarım katmerleşiyor

Hey gidi günler hey

Devrim yüzlü sevdam

Yüreğim üşüyor benim

İstinat duvarım yıkıldı siren sesleri geliyor oy baharım öldü

Nefesim tükendi

Ben çok yorgunum

Sana sözüm geçmiyor

Ey bu denli bana uzak duran sevgilim artık ben de ölüyorum

Mehmet Çobanoğlu

10. 12. 2012

İstanbul