Bağrı Hayata Açık İskele

Güzel hayat...Behey kıymetlim

Sonunda ne kazanırım diye gitmedim hiçbir yolu hiçbir yerden bir yere

Bilirsin....

Bakmadım hiçbir aynaya değildiyse avuçladığım topraklar kadar sihirsiz

Hiçbir tadı daha kolay kılınır bulmadım ekmekten

Çok içtim suyunu lakin kanmadım, çünkü bu sarhoşluk

Bin kere bıçaklanmış can damarından her bir defa yeniden sağılan aşktı ancak

Kavrulmuş buğdayların ekin ekin gelinbaşlarına altın sıcaklığı saçan güneş değildiyse

İlişmedim hiçbir yalan –dolan sofraya bilirsin...

Dibi bulanık suların derininde sakladığın bulutları keşfettim

Behey hayat....Kıymetlim...!

İliklerinde ıslanmış yağmur kristalleri vardı süslendiğin gökkuşağı duvaklarının ki

Suda hayali kırılmış ışıklarla gönüldeliliklerini buldum ay yakamozlarında

Seni hayat...seni....

Boncuk boncuk ipler eğirirken yağmur damlacıkları

Buzda yürüyen nehir çığlıklarını buldum bayırda dağda bir de her yerde,

Herbirşeyle seni..

Gördüm ki gittiğim bütün yollar bana doğru yürüyüp gelen gurbette ellvan,

Gördüm ki her dolandığım kervanda çöller iller aynı güzergaha mihman

Behey hayat gördüm ki...

Bütün göğsü kabaran sular, limanlarından zincir koparan hırçın iskele

Durdum azgın yağmurun, divane yellerin altına ve dem sürdüm aşka bilirsin...

Üşüdüğünü gördüm titreyen gözyaşlarında kışın kıyametin...

Yalnızlığını gördün heybetli karanlıklarında parlak camlara sığınmış insanın

Gün gelip dindiğinde içi dağdağ olup azıp coşan fırtına

Döndüm gezdim

Yeniden göğçeklenişini gördüm harman harman baharın

Behey hayat...

Nice kıymetlim...

Narhını yürek dağlayan dikenle ödeşiyordu gül,

Elleşip sarıldım boynuna o vakitlere eğilmiş zamanın

Gelincikleri gördüm daha ve dahasana hemde belalı

Sana gözü gibi bakıyordu dünya güzeli bir dünya, kıymetlim bilirsin...

Behey hayat... ve hakikatli yarmişsin ki sevdim seni beterinden beteri

Değdin diye gelip gittiğime be hayat

...... halımı yoluma koyan adlısından sen...

Kıymetlim....

Seyfi Karaca.......Ocak / 12