Bizim

Ermek için,Vatanına sunamın,

Uğradı dağlara,yolumuz bizim.

Yâri sarmak için,vardır gümanım,

Kırık kanadımız,kolumuz bizim.

Bulmak mümkün müdür,senin tadını,

Kendime yâr bildim,elin yaadını,

Sevdim amma,diyemedim adını,

Bağlı dudağımız,dilimiz bizim.

Çokmu senden,yâr olmanı istemem?

Seni herşeyden çok,severim demem,

Sevgisiz günlerim,yaşadım görmem,

Geçti omuzlarda,salımız bizim.

Ağumuz içime,boyanır öyle,

Tutup yüreğimi,ne ettih böyle?

Bana ettiğini,çekinme söyle,

Allaha(cc) malûmdur,halımız bizim.

Sevdim demem,elinize fısattı,

Felek böyle,ciğerime el attı,

Baharımı kara bulut kuşattı,

Açmadan derildi,gülümüz bizim.

Doyanaca gülemedim,yürekten,

Şöyle bir gün,yakalayıp felekten,

Toplumumuz,ayırt olmaz melekten,

Ömer Çetinkaya ise,delimiz bizim...

08.01.1991

Congeri