Azrail ve Ben

Döşeğimde bekliyordum ölümü

Mezarlığı andıran odamda

Kapım aralandı yavaşça

Gıcırdayan ses güçlenirken kulağımda

Simsiyah kılığıyla

Elinde al bir gül

Hasretim Azrail yaklaşmaya başladı bana

Oturdu başucuma

Dokundu titreyen yanağıma

Gülü indirdi yastığıma

Gül istemem ver elini dedim bana

Durdu bir vakit

Göğsümü açtı birden bir hiddet eşliğinde

Yüreğimi aldı eline

Baktı ona telaffuzsuz bir şefkatle

Koydu tekrar onu yerine

Sonra baktı gözlerime

Çok erken dedi senin için bu vakitler

Önünde var yaşayacağın koca bir kader

Süsle onu aşkla sevgiyle hiç vazgeçmeden

Dedi taşımak zor olsa da

Büyüt gözlerindeki aslanı hiç yorulmadan

Koca bir kral yap onu gözlerinin diyarında

Kalktı başucumdan sonra

Bir öpücük kondurdu alnıma

Ve yol aldı odamın kapısına

Yürürken huzurla dedi görüşeceğiz bir gün ama

Sakın bunu unutma

Zuhal Eraslan