Ayrılık

Ağır akşamlar usul usul çökerken şehre

Solgun camlarda can verdi ışıklar,

Bir kızıl ‘ahh’ kopunca dilimden

Ufuk boydan boya yüz hüzne boyandı.

Karanlık renkler sırıtıyordu ufukta

Yalnızlığın gölgesi

Çınladı durdu sırlı sonsuzlukta.

Dağların ardında, ‘o yer’de midir?

Sevda yüklü yarınlar,

Yoksa sımsıcak çığ gibi

Düşlerimi besleyen gönlümde mi?

Dallara takılmış üç beş kuş da

Katılıp gitti de göç kervanına,

Bense hâlâ uzaklardayım…

Gümüşten gürzünü savururken güz,

Akşamın dizlerine yığılıvedi gün.

Yeryüzü dönmekte ölü toprağına

Düşlerden düşerken birer birer

Benzi sapsarı güz yaprakları

Hazanın taştan kucağına.

Gölgeler üşüyor, gözler nemli

Bu âlemde en gizemli

Ölüm hakikatidir canımı yakan.

Zaman ise sadece bir merdiven

Sonsuz gecelerin ardına uzanan.

Dağlar mor, dallar kırık, yollar sarı…

Karşımda can çekişen şu sonbaharı

Gördükçe titrerim…

Güz akşamlarının gurbet yarası

Sızım sızım sızılar gurub sonrası

Elimde yar mektubu,

Dilimde sıla türküsü

Uzanır göklere kat kat

Engellerin kalın örtüsü.

Deva diye yüze sürülürken

Bir küçük ışık, şık bir tebessüm.

Hasret ufkumu çepeçevre doldurur

Düşler ırmağı sonsuz bir nur.

İplik iplik savrulan çile yumağım

Ruhumu umuda bağlayan bir bağ olur.

Şu titrek, şu kırık kalbim

Yemyeşil baharların pembe hayaliyle avunur…