Aygülüm

Aygülüm…

Aradiginda kimsesizin kimsezine kaybolup gidense arada kalan koridor

Kapida kalan bir karanliktir bir de zifirin zifiri insan

Adsiza yazilmis bir mektubun damga pulunda kirik kanatli bir turnadan suslar birakmis

Kendiyle arasi acik ve susarak ancak sukutunu bulan penceresiz

Yüzüyle yüzlesemeyen yitik insan hallerinden bozulmus bir resmin boyali duvarlariydi

Ismarladigi zaman rüzgarlara dizgin vurmak isteyen hickiriklardaki cigligi

Niye agladigini bilmeksizin

Aska görünmeden, askin kendisine görünmesini emreden meyhani

Ve bu yüzden bütün kapilari kirildi buzdan yapili gönülsüz sarayliligin

Kollari koptu kapilarin

Duvarlari yikildi akvaryumdaki denizin, ve …

Kaynar sulari basindan asagi tasti kanallari tikali köhne iinsan kentinin

Sahlar

Padisahlar

Hünkarlar

Krallar

Dalkavuklar

Raks

Ve müziksiz melodi kaydini silip gözden gönülden yitti gitti

Ciliz gök cesmesinin yagmurlugundan haric

Ve bulutla birlikte oynasa tutusan günes haric

Yolun kiyisindaki masmavi gözlü unutma beni cicegi haric…

Hic…..!

Seyfi Karaca……….Ocak / 13