Ay Işığı Kadar Tenha

İndim bir kuyu dibine

Kuyuya sessizliğin gölgeleri düşmüş diye

Avunmak

Ay ışığı kadar tenha ve yalnız

İn aşağı

Çık yukarı

Dönen bir çıkrıktı yamaç yokuş ve düz çiçeklerce sarmaşık

Kim ne arıyorsa kendi izinde sahra idi

İçten sevgilerle

İndiydim kuyu dibine

Taş duvarlar dibinde yıkılıp kalmış şehir idi

Dörtyolağzıında iki gözü, iki çeşme,

Meçhulden yana kullanıyordu hakkkını insan

Kapılar arasında kalan hayat idi

Bir koridor

İki cihan

Seyfi Karaca...........Eylül / 2003