Atım Arabam Sevgilice Yüreğim

Yaşamın ortasından geçerken

Tutulduğum kimi fırtınalar

Yağmur benden aldı sanki suyunu,

Kürekleri yarılarda kırılmış gibi

Sürüm sürgün dayanmasız yollarda

Kinden hasetten

Kendi zındanlarına ağlar ören ipsizliklerden

Kaçaklara düşler kurarken ben..

Benden sordu dünü yarını gerek siyah

Gerek mavi

Her gözyaşı ağrıyan yanlarımın

Aşka yanan viran viran karanfilli gülleriymiş

Çekilip gitti sandım

Toprağıma değdikçe üstüm çıplak

Sıdalanmış sancıları giydi soyundu

Odaları olmayan döşek

Toplanmış göçmüş gibi kar-yola minder...

Sırtımı ayazlar büründü kalıbmı basa basa

Kendi üstüne yıkılmış duvarlarıyla döşüm...

Soluk soluğa neyden...sazdan..

Soğuyorum sandım heyecanından ve heftikten

Sesini bile duymuyorum sandım..

Meğer bendeymiş közlenen ateş

Tellenen türkü

Pullanan mektup

Sus desem de habire telgrafı telgrafa ekler

Haberi benden evel alan

Sevgilice yüreğim

Seyfi Karaca...........Ağustos / 2004