Aşkın Bir Sustalı Gibi Yürekte Saplı

ey gönülgâhımda şimşekler çaktıran sevgili…!

ayrılık bir göktaşı gibi düştü yüreğime

söndürmeye yüzlerce Ağrı Dağı’nın karı yetmez

taşları eriten aşkınla alev alev yanarım

.

yitirdim seni melankolik sancıların gizlerinde

vuslat için…

katre katre Arz’a ağlarım, Arş’a dua yollarım

kaybettim kıblemi…

içimdeki ormanın dehlizlerinde…seni arar seni sorarım

ey lütfu billûr benekli gelincik…

gözleri hayat ışığı sevgili…!

nazar boncuğundaki beyaz misali

gözlerinin çukurunu mesken tutmuş yurtsuz bir bedeviyim halâ

içim mahşer…dışım ıssız çöl

o kehribar gözlerinde…seni ağlar seni düşünürüm

.

aşk aşk diye…

kan çiçekleri çiseliyor taraçamdaki kurak çağlayanlara

bir damla suya hasret toprağın çatlayan dudağıyım…

seni yanar seni üşürüm

ey saçları deniz kokan bahar yüzlü sevgili…!

-“insanı en çok hasret vuruyor…camalara sevgi mıhlıyor”-

sanki uykuyu söktüler gözümden

yüreğimde söndü şehrin bütün ışıkları

yansam mı sönsem mi…

yaşasam mı ölsem mi deyim…inim inim inliyorum

.

armonisi bozuk bir mızıkanın verdiği ızdırap makberinde

biraz sessizlik…biraz da sensizlik senfonisi dinliyorum

her eksilişinde…çoğalan sensin içimde

senden gayrısına firariyim…

topla gel yüreğini…şafağın kapısında bekliyorum

ey amber kokulu zümrüt tomurcuk…

gönlümdeki köşkün ebedi sahibi…!

Garip Yunus’a özenen avuçlarımda…

her güldeki şizofren diken…gotik yaralar açtı

kimi muhayyer aşklar…kırmızı şarap niyetine kanımı içti

kimi de senin gibi…kanaviçeler işleyip aşkıma kefen biçti

…

yine de gönülistan beni prangalarına vur ister

çünkü “sevgin bir sustalı gibi yüreğimde saplı”

..

içime hare hare aşkın düştü

.

sensiz Dünya gözümde üç-beş taş parçası

ey bakışına nazar olduğum sevgili…! neredesin?

1985

*tahsin özmen bez bebekler de üşür çatım&baskı yay ank 2006