Aşka Naçar

Büyük güzergahlara geçit katar

Yaralayıp giderken suyu vapurlar

Birbirinde vebal bırakan kilitli bakışların

Usulca kendine yol arayışlarını

Sislenmiş süslerin ardında gönül kocatıp

Tarlalaşmış buğday başakları gibi sırma saçak

Gidip değirmenine belki de gelmemeye

Bir zaman temmuzlara bakışıp genç haziranlardan öylece

Bir yel

Bir yepken

Burçlarında beldesiz maruza makbül

Bir dilimcik bostan vaktini solgun sessizliklere sızdırmaktan

Yolunda nal toplayıp

Ateşinden kül yutan

Engin bir renk seyridir ve baharlarını kapıya koymuş

Taşra durağı

Un olup öğütüldüğüyle

Kovanda ömrünü pare pare solmuş çiçeklerin

Duyan kalbe hakkı geçen balından imrenip

Her yaprakta ayrı ayrı mevsimleri rüzgar namıyla eserek

Ki ince ipeklerden köprü kurup yandığına

Bazısı da ucucuna hasret uçan kelebeğin

Aşka kurtulan göçmen kanadı ve çavlan bir göze

Öyle ki, ırmağı boylayan deniz

Yüreğinde acısını çiğnemiş gül kokularına

Şöhretsiz sinen

Ne yaman dağlara bağrını vererek kıt kıymık naçar

Akıp giden suyu yatak yorgan ne yaman..

Gönlüne delisini cezbeden

..Haziran misafiri gibi

Aşkın..böylesi

Seyfi Karaca..........Haziran / 10