Şiir • Bilinmiyor

Aşı

Yazar / Şair

Nâzım HİKMET
person

1

tarla hazırdı

koyu esmer eti anadan doğma çırılçıplak

tarla hazırdı

şişkin ıslak dudaklarını açmıştı yarı yarıya

uzun sürmedi bekleyiş

sabah aydınlığında canlı küçük kurtlar gibi yukardan saçılıp aktı tohum

hazla ürperdi toprak

içine çekti akanı

açılıp kapanarak

açılıp kapanarak

sonra da mahmur

bir kat daha güzel

terli kabarık

gerindi

ben ölümden kuvvetliyim diyebilirdi

gebeydi artık

2

arılar fırladı güneşe doğru

en önde kızoğlankız yeni beyarı

nazlı bir vızıltıdır zar gibi ince şeffaf kanatları

beli koptu kopacak

altın tüylü süzme karnında da üç kızıl kuşak

yetişip önledi onu erkeklerin en güçlüsü

sonra yukarda boşlukta güneşin orda

dikenli incecik bacaklar karıştı birbirine

bir saniye sürdü aşı

silkinip kurtuldu dişi

düştü erkek

içinden kopan elleriyle toprağa

3

odalarının penceresi ormana açık

ağır yaz bulutlarının altında orman

bir yumurtalık gibi de nemli ılık

erkeğin yüzünde aşağıdan

kadının gözlerinden vuran ışık

ormanın üstüne yağmur boşandı ansızın

yeşil ela gözlerini yumdu kadın

yarı açık ağzında ıslak dişleri berrak duru

içinde taa yüreğinin kökünde sıcak sıcak duydu yağmuru

"1"

4

atan bir damar gibi akıyor nehir

acı yemişleri dikenli dallarıyla duruyor ağaç

duruyor kıraç yabani

güneşte bir şarkı gibi parladı balta

kesildi ağacın gövdesi orta yerinden

ihtiyardı esmerdi ıslaktı makta

kanayacaktı da âdeta

aşı bıçağıyla açıldı yarık

sokuldu ucu kalemin

bu kesik

bu yabanı gövdede müjdesi vardı artık

dikensiz dalları

ince kabuklu tatlı yemişleri

geniş yapraklarıyla gelecek olan

yepyeni bir âlemin.

Yorumlar

Yorumlar yükleniyor...