Artık Yoksun..

Gözlerden uzak

Uçsuz, bucaksız çöllerde

Dağlarda, taşlarda

Arardım aşkını

Belleğime kazınmış bir kere…

Ipıssız köşelerde, açan bir çiçek görsem

Hep seni hatırlatır diye severdim

Sonra, bir çocuğun gülümsemesinde bulurdum tekrar seni

Şefkate muhtaç, yüzlerde görürdüm

Duygu selinde boğulurken biçare ve mahcup,

İnceden inceye içime sızan hatıralarını anımsar

Yeniden hayran olur

Gözyaşı ile anardım seni…

Hep yollara küserdim

Seni alıp götürürdü, benden uzaklara

Bir bahar akşamı

Bir kış günü

Geri getirir mi diye

Camlardan bakar, özlerdim seni

Sen, ruhumdan apansız çıkıp gittiğinde

Yalnızlığımla baş başa çaresiz kalıverdim

Arardım, dört duvar arasında

Gülümseyen gözlerini

Donuk suretli fotoğraflarda

Uzanmayan ellerin vardı

Sevdan ile boyanmış duvarlara

İçli içli bakarken

Taze gün kokusu, birde sen yoktun odamda

Cenaze otosoyla her gün taşırlardı

Seni evimin bahçesinden

Hep gözü yaşlı kalışım canlanırdı, karşımda

Her gece, her göz kapayışımda

Bir hayal oluverirdin, rüyalarımda

Karanlıktan korktuğunu hatırlardım

Gel, ne olur gel artık

Diyen sesini duyar

İçimi eriten sevdanı hissederdim, ama…

Gözlerini göremezdim

Bırakma ellerimi ne olur, beni yalnız bırakma

Yaşaran gözlerimi silerek uyanırken

Sensizliğin derin uykusundan

Her odana girdiğimde

İlişiyor hala gözlerime

Son gün yazdığın iki satır not:

“Sevgin ve duan yeter bana…”

Hayır, hayır yetmiyor,

Sensizlik milyonlarca defa, fazla geliyor