Arsız Azıksız

Baharı harmanlandıran toprakta

çırpınıp çiçeklenmeye hazırlandığı vakit dallar ağaçlar

Kendisiyle karşılaşmanın çağıltıları akışıyor suya varan derede

Buzlar ve buzullar....

Kırılıp kabuklandığı bağları halihazır yeniden

Tutustugu bahse koyulmuş eylenip duldalandığı gölgelerle zahir ahiri

Kalem alıp yazmaya gönül sayfasını deli çağlayanda yola koylup

Tavdaki demden İçerdeki aşk denen halin sessizliğini bozarak çığlıkçığlığa

Kendini tutmuş gidiyor sanki yol...yamaca...yabana...

Issız bir yerden sağılır gibi sarılı yaradır ve aşktan gayrısına iyleşmez hali

Tenha trenlere göçürüyor topraktaki mola bilip bilmeden

Beklemekten bağrı yanık sırlarca ne belli gayrısı

Kumrusunda sevda katarlayan

...arsız azıksız kervancı kuşlarla

Seyfi Karaca..........Mayıs / 2009