Ardından…

Her sabah burkulan ezik içimi

Dökerim camlardan bakıp aşağı

Yaşayıp bedende her bir biçimi

Dökerim camlardan bakıp aşağı

Bomboş kabir gibi evde her köşe

Hüzün dertlerimle çıkar güreşe

Gitti hayatımdan, ümit ve neşe

Dökerim camlardan bakıp aşağı

Anlamsız yaşamdan bıktım soğudum

İçimdeki beni yıkar ağıtım

Sanırdım ki yıkılmayan dağ idim

Dökerim camlardan bakıp aşağı

Seni düşünürüm her an da seni

Hasret sarmadı mı narin bedeni?

İki yürek hasret, sensin nedeni

Dökerim camlardan bakıp aşağı

Hele söyle hadi, anıyor musun?

Bensiz geçen güne yanıyor musun?

Güzel gözlerinden kanıyor musun?

Dökerim camlardan bakıp aşağı

Artık geri gelsen pişmansan eğer

Maziye bir parça verdiysen değer

Yanarım istersen, o bahsi diğer

Dökerim camlardan bakıp aşağı

İşte bu da sana artık son sözüm

Yaşlandırdı yokluk eskidi yüzüm

Eğer tez vakitte olmazsa çözüm;

Dökerim camlardan bakıp aşağı

Son sözüm dedim de geldi aklıma

Halel getirmedim hiçbir saklıma

Sen de çok pişmansın haydi saklama

Dökerim camlardan bakıp aşağı…

26.08.2011

Necati ŞİMŞEK

Ankara

Uzaktan tanıdığımız birinin pencereden aşağı bir bakışıydı bu şiir biz arabaya binerken...

Eşi çocuğunu alıp gitmişti annesinin evine, belki de başka bir hayata...

Pencere kenarında hala dönüşünü bekliyordu sanki eşinin ve çocuğunun...

Ve imreniyordu iç çekerek el ele yürüyen çiftlere bakıp...

Onların hayali gözünün önündeydi belki de gözlerinden süzülürken parlayan gözyaşları...

Ayrılık bu olsa gerek...

Umutla beklemek...