Anneme...

İstanbul'dan Sivas iline

Anne ben gebermiyesicen

Tekne kazıntın kınalı kuzun

senden ayrılalı tam tamına yirmi yıl olmuş

Annem sensizlik meğer ne kadar zormuş...

Anne benim hamurumu ne ile kardın?

Saç kınamı taşlardan mı kazıdın?

Kalın pınarda sularmı kesikti?

Mayama göz yaşın damlamış anne

Dağlarda kekik köküne kıran mı girmişti?

Sütüme bir şinik hasret otumu attın?

Bir şinik değilmiş anne baksana ne çokmuş

Mahşere kadar sana hasret kaldım.

İstanbul'dan Sivas iline

Anne ben adaşın, yadigarın, saftiriğin...

Sana ne desem ne yazsam ki anne

Ruhum yaralı, yüreğim dolu

Avuçlarımda can simidi yerine çakıl taşları

Kimi kara kimi ak kimi alacalı bulacalı

Kiminin rengi hayat kiminin ki ölü...

Sahi anne hayat neymiş ömür neymiş

Sevda neymiş aşk neymiş

Bir çoğunun anlamını unuttum anne, lakin

Hayat: İspanyol görünümlü bir kelebeğin

Boynuna geçirilmiş ilmiğinde çırpınıp durmakmış

En kestirmede bile sabırmış hayat anne

Seni daha iyi anlıyor olabilmekmiş mesela

Yürüdüğün yolları aştığın engelleri

Birebir yaşamakmış hayat...

Vahiy meleği sanki yeryüzüne inmiş de

Gül kokulu muştular getirmiş gibi

Ürkek bedenin, titrek sesinle ve şifalı nefesinle

İlk defa kulağıma fısıldadığın o ilahi emirlere

Uyma telaşıymış esas hayat...

Ateşe dayanabildiğinden fazlasını sırtına yüklenmekmiş

Tövbe tünellerinde ağlayıp çırpınmakmış

Faniyi baki olana tercih etme sınavında

Seccadelere alın öptürme bahtiyarlığına ermekmiş

Bütün kıssalardan bir pay çıkarmakmış kendine

Ne çok karıştırırdım anlattığın o hikayeleri birbirine

Bir bilsen anne...

Yakup'u Yusuf'u Züleyhay'ı, kurbanlık oğul İsmail'i

Ateşe atılan zatı ona su taşıyan karincayı

Onu yakmayan ateşi...

Kim İbrahim kim Nemrut

Şimdi çok iyi biliyorum anne.

10 mayıs 2007