Ankara Yanıyor..

Pencereyi açsam,

Esmiyor..

Buzlu sular içsem,

Kesmiyor..

Ankara sıcak,

Gölgeye kaçmak

Yetmiyor..

İçimdeki yangını geçti bu sıcaklık

Su tutuşmuş

Toprak tutuşmuş

Ağaçlarda kuşlar hüzünlü

Damla suya muhtaç böcekler

Boynunu erkenden büktü

Dağ başlarında gelincikler

Soldu bahçede sulanmayan çiçekler

Her tarafım yapış yapış

Nem vücudumu adeta kuşatmış

Şurada kıyamete ne kalmış?

Sonumuz yanarak mı?

Donarak mı?

Yoksa umutları

Sanarak mı?

Yanıyor Ankara

Yanıyor..

Deresi, tepesi

İhtiyarı, bebesi

Yanıyor..

Asfaltlar katran katran ağlıyor..

Bulutlar için için ağlıyor..

Beyaz pamuksu bulutlar

Tek bir damla atmıyor..

Bu alevli nem,

Ankara’yı sarıyor

Gözler özlemle

Sonbaharı arıyor..

Umutlar dağlardaki kar’a

Yağmura kalıyor..

Gönül Elmadağ’ı tepesinde

Kış’a varıyor

Bir avuç kar alıyor

Eritmeden Ankara’nın

Üzerine saçıyor..

Alev alan Ankara

Bana mısın demiyor..

Hala yanıyor..

Yanıyor Ankara..

Toz toprak yanıyor..

Dal yaprak yanıyor..

Hüzün dolu sözler

Hafif sulu gözler

Dolaşan diller

Boşalan eller

Kırmızı güller

Yanıyor..

Güneş..

Hayat kaynağımız

Top ateş olmuş

Sanki Ankara’ya ahdetmiş

Tüm gücüyle Ankara’yı yakıyor..

Ve kendini beğenen

Kendine güvenen

İnsan..

Sadece ve sadece

Bakıyor, bakıyor..

Ankara hâlâ yanıyor..

Yanıyor..

02.08.2010

Necati ŞİMŞEK

Ankara